سخنران مشهوری در یکی سمینارهایش اسکناسی ۲۰ دلاری را در مقابل ۲۰۰ نفر از مخاطبانش بالا گرفت و گفت: چه کسی این اسکناس را می خواهد؟ تمام دستها فورا بالا رفتند.

سخنران گفت:من می خواهم این ۲۰ دلار را به یکی از شما بدهم اما قبل از آن به من چند لحظه فرصت دهید بعد شروع کرد به مچاله کردن اسکناس و پرسید: حالا چه کسی آن را می خواهد؟ هنوز تمام دست ها بالا بودند.
سخنران اسکناس را به زمین انداخت و با کفشش آن را لگد کرد. بعد آن را برداشت مچاله کرد و پرسید:هنوز هم کسی هست؟ این بار هم دست همگان بالا بود.
سخنران گفت: دوستان من، همگی ما درس ارزشمندی را فرا می گیریم. هیچ فرقی نمی کند که با این پول چه کار کنیم در هر شرایطی این اسکناس هنوز هم مورد قبول است و ارزشش را از دست نمی دهد. هنوز هم به اندازه ۲۰ دلار ارزش دارد.

بسیاری مواقع در زندگیمان سقوط می کنیم, از درون متلاشی می شویم، احساس ضعف ما را فرا می گیرد. بخاطر بعضی تصمیماتی که می گیریم و یا برخی مشکلات که برایمان پیش می آید به زمین می خوریم. اهمیتی ندارد چه اتفاقی افتاده و یا خواهد افتاد بلکه مهم این است که شما هرگز ارزش و اهمیتتان را از دست نمی دهید، کثیف یا تمیز، مرتب یا مچاله شما هم مانند این اسکناس هرگز برای آنانی که دوستتان دارند و به شما نیازمندند بی ارزش نمی شوید.

باید از عشق بسازم غزلی قابل تو
غزلی ناب و صمیمانه به وزن دل تو
دلی از جنس بهار است که تقدیم تو باد
سبز باشی و دلت خانه ی پاییز مباد

قاسم جان خیلی دوستت دارم

بیشتر عشق بورز تا بیشتر شوی کمتر عشق بورزی کمتر خواهی بود توان عشق ورزیدن تو ترازوی سنجش تست و میزان عشق تو ترازوی وجود...

باران عاشقتممممم...!